De trein staat op het punt het station te verlaten. Met stevige passen loop ik langs het spoor en stap in de laatste coupé. Na een paar minuten hoor ik het signaal dat de trein gaat vertrekken. Nog even kijk ik achterom, naar het punt waarvan ik weet dat ik daar niet meer terug zal komen. Dan sluiten de deuren en langzaam komt de trein op gang. Moeizaam en met veel lawaai begint de trein te rijden. Ik kijk om me heen. De hele Coupé zit vol met kinderen. Allemaal stuk voor stuk met een vrolijke glimlach en een stralend gezichtje. Iedereen lijkt vrolijk en vol levenslust. Al voordat ik een plek kon ontdekken om te gaan zitten, word er al omgeroepen dat we bij het eerste station zijn. Tot mijn grote verbazing betrekken een aantal gezichtjes bij het horen van dat bericht. Met krakende remmen komt de trein tot stilstand. Alle kinderen om mij heen stappen uit, zodat ik alleen overblijf in de coupé.

Omdat alleen ook maar alleen is besluit ik om door te lopen naar de volgende coupé. Zodra ik de tussendeur achter me dicht laat vallen begint de trein alweer te rijden. Voorzichtig schuifel ik naar een vrije stoel en ga daar zitten. Aarzelend kijk ik met een schuin oog naar de persoon naast mij. De jongen, geschat rond de 20, blijft met een koppig gezicht naar voren staren. Verdwaast kijk ik verder om mij heen. Deze coupé zit vol met jongeren. Allemaal een vermoeide, boze, koppige of trieste uitdrukking op het gezicht. Een hele enkeling met een klein glimlachje. Bij het zien van dit beeld lopen de rillingen over mijn rug. Als dan ook het volgende station eindelijk omgeroepen word, slaak ik een zucht van verlichting. Dit keer staan maar een paar jongeren op. De laatste jongeren met een kleine glimlach stappen uit. Bij elk volgend station stappen er weer een aantal uit. Elke keer worden de uitdrukkingen versterkt. Als de laatste, inmiddels woedende of huilende jongeren uitstappen, begin ik me af te vragen of dit wel normaal is. De reis is nog maar net begonnen, maar het lijkt alleen maar zwaarder te worden. Sommige mensen waren zomaar opeens verdwenen. Alsof ze oplosten in de lucht, de druk niet meer vol konden houden. Peinzend over die dingen voel ik een lichte drang om door te lopen naar de volgende coupé..

Dit is de een na van de eerste coupé's, Vol met volwassenen. Allemaal met dezelfde uitdrukkingloze gezichten. Ondanks de strakke gezichten voel ik de spanning. De emotie is hier wel degelijk aanwezig.
Omdat ik geen behoefte heb om hierbij de gaan zitten loop ik snel door naar de laatste coupé. dodelijk vermoeid laat ik me op een stoel vallen. Met zware stoten haal ik adem. Met moeite werp ik nog een blik over de mensen. Allen zijn oudere mensen, allemaal met dezelfde problemen als ik. Opeens besef ik wat dit allemaal inhoud. Ik ben gekomen aan het einde van mijn leven. Alle mensen kwamen in mijn leven en even snel waren ze er ook weer uit verdwenen. bij elk arriverend station waar ze eruit gingen stond hen een probleem te wachten. Ik herkende ze niet. Niemand. Maar op een of andere wijze besefte ik dat ze, ieder op een eigen manier, belangrijk voor me zijn geweest. Even sluit ik mijn ogen. Alles lijkt ten einde te lopen. Alle stukjes lijken op zijn plaats te vallen.Een enkel stukje ontbreekt nog. Moeizaam wankelend en steunend op de stoelen strompel ik verder. De vraag wie de machinist is brand in mijn gedachten. Nog een deur door. Met mijn laatste kracht duw ik de tussendeur open. Voordat ik op de grond val zie ik nog net een schim. Een schim die ik maar al te goed herken. Een kleine glimlach verschijnt om mijn lippen, voordat ik mijn ogen voor altijd sluit..

ben eigenlijk niet helemaal tevreden..
maar ik laat het eerst maar zo.
hier dacht ik vannacht aan..
beetje vreemd, I know, but that's just me..